JOURNEY under BLUESKY

เสียดาย? เสียของ?

2008-07-06T03:24:00.000-07:00

จากอาทิตย์ที่แล้วได้ประเด็นเรื่องไส้ดินสอที่เหลือมันทำอะไรได้บ้าง
ก็ทดลองต่างๆนาๆออกมาเป็นงานดรออิ้งกับการสร้างกราฟฟิกกับดินสอ
ดูเหมือนจะได้กระบวนการทำงานแล้วแต่ยังขาดmessegeที่จะสื่อออกมา

คราวนี้ก็ลองคิดกลับกัน แทนที่จะคิดว่าไส้ที่เหลือมันทำอะไรได้
ก็คิดว่าถ้าขาดไส้ที่เหลือมันจะเป็นยังไง?
เลยลองทำงานออกมาชิ้นนึง

ก็พยายามจะสื่อว่าสมมติว่าดาวินชี่ใช้ดินสอกดวาดโมนาลิซา
แต่ดันมีไส้อยู่เส้นเดียว กำลังจะวาดเสร็จแล้วแต่ไส้ดันหมดก่อน
ภาพเลยวาดไม่เสร็จ กลายเป็นว่าความสวยงามของภาพก็ขาดหายไป
เพราะไส้ดินสอไม่พอ ซึ่งที่จริงแล้วยังเหลืออีก1.5cmที่ยังไม่ได้ใช้
แ่ต่เอาออกมาใช้ไม่ได้ มันน่าเสียดายไหม?

ตอนนี้ยังรู้สึกว่าำไอเดียยังแข็งๆอยู่
ก็คงต้องหาวิธีจับmessegeมารวมกับtechniqueให้ได้

1/4 what a waste!

2008-06-22T04:41:00.001-07:00

After I've research about pencil's lead,
I found that only 75% of the lead’s length in lead pencil
is utilized and the rest of 25% becomes wasted.
Because of poor lead holding mechanism in lead pencil
that need length of lead to keep the lead steady.

Normally, each lead has 6 cm length so 1.5 cm gets wasted.
What's 1.5 cm lead can do? Certainly, it can be used to write
and draw but how long it can do?

This is the sample that I've test from filling black
into 21x12.5cm paper.

This is sort of common test but it show you some space
that 1.5 cm lead can do, then imagine of a ton of lead.

At the beginning, I've decide to design lead pencil that
reduce wasted of lead. But this idea may be done by
several groups such as UMO. Then I think that I may
design graphic that communicate the wasted of lead
or something. I don't sure that it's a nice idea so I'll
present it in this week's class.

Lead wasting Leader

2008-06-15T03:51:00.000-07:00

เห็นชื่อเรื่องคงจะงงกันว่ามันคืออะไร
Lead wasting Leader แปลควายๆก็แปลว่า ผู้นำการสิ้นเปลืองตะกั่ว
แล้วมันคืออะไรอ่ะ? เอ้ามาดูกัน

หลังจากอาทิตย์ที่แล้วแป๊กไปแล้วกับพฤติกรรมของคน
ก็เคยคิดใหม่ทำใหม่หาอะไรที่มันจับต้องได้เป็นชิ้นเป็นอันมาทำดีกว่า
ซึ่งนั่งคิดอยู่หลายวันทีแรกว่าจะทำกราฟฟิกที่ใช้พลังงานลม
ไม่ก็screensaverประหยัดไฟ แต่ดูแล้วมันยังไงไม่รู้เหมือนมีคนทำแล้วด้วย
กลิ้งไปกลิ้งมาก็ไปเจอมรดกจากการเรียนศิลปกรรมมา3ปี ซึ่งก็คือ
"ดินสอเหลือๆ" ก็คิดได้ว่าเออพวกนี้แหละตัวสิ้นเปลืองเลยใช้ไม่หมดก็ทิ้ง
ไหนจะพวกไส้ดินสอที่ค้างอยู่ที่ปากดินสอกดที่ทำยังไงก็เอามาใช้เขียนไม่ได้
ยังไม่รวมถึงพวกยางลบปลายดินสอทั้งหลายที่พอจมปลอกก็ใช้ลบไม่ได้แล้ว
ลองคุ้ยๆหาในห้องดูก็ได้ของเหลือใช้มาประมาณนี้

จริงๆบางแท่งก็ยังใช้ได้อยู่แต่ไม้ก็ผุหมดแล้วกดนิดหน่อยก็หักละ
ถึงมันจะมีปลอกดินสอช่วยต่อความยาวให้ใช้เขียนได้ก็เถอะ
แต่จริงๆแล้วมันก็ยังเหลือเศษที่ใช้ไม่ได้อยู่ดีนั่นละ

ทีนี้ก็เกิดปัญหาที่ว่าจะมีวิธีอะไรที่จะเอาเศษเหลือใช้พวกนี้ไปทำประโยชน์
นอกจากการรีไซเคิลคงไม่ใช่การคิดประยุกต์ให้มันใช้เขียนได้แน่ๆ
ตอนนี้ก็พยายามคิดวิธีเล่นของเหลือใช้พวกนี้ให้เกิดความคุ้มที่สุด
เพราะยังไงของพวกนี้มันก็เป็นผลผลิตจากการทำงานของศิลปินอย่างเราๆ

Putty Return

2008-06-08T03:03:00.000-07:00

กลับมาอีกครั้งหลังจากหายไปในช่วงฝึกงานหน้าร้อน
ปีการศึกษาที่ผ่านมาก็ผ่านมาได้ด้วยดี
เริ่มปีการศึกษาใหม่ก็กลับมาใช้ชีวิตนักศึกษา(ที่รู้สึกซีเรียสขึ้น)อีีกครั้ง
ในที่สุดการเดินทางของเหล่าว่าที่นักออกแบบก็ดำเนินมาถึงทวีปสุดท้าย
คือCommunication Design V (หวังว่าจะไม่ใช่Vendetta)
เหล่าว่าที่นักออกแบบจะอัญเชิญพระไตรปิฎกกลับไปได้รึไม่ก็ต้องคอยดูกันต่อไป

หลังจากที่ได้ดู Paving the Way ของ PBS มาก็เกิดประเด็นในหัวหลายอย่าง
เช่น การประหยัดพลังงาน การใช้ให้คุ้ม พฤติกรรมผู้บริโภค ความเกินความจำเป็น
ที่ดูจะเกิิดความสนใจมากที่สุดเห็นจะเป็น พฤติกรรมของผู้บริโภคและความเกินพอดี

ยกตัวอย่างเช่น เวลาเข้า7-11ไปซื้อน้ำขวดนึงเนี่ยก็ไม่รู้ว่าจะเอาถุงไปทำไม
จะว่ามันหิ้วง่ายกว่าก็นะ แค่ถือขวดขวดเดียวมันจะตายเอามั๊ย บางคนอาจจะรู้สึกตัว
ว่าไม่ต้องเอาถุงก็ได้ แต่รู้สึกตัวอีกทีคุณพนักงานก็เอาของยัดใส่ถุงเดียวหมดแล้ว
(ทั้งของร้อนของเย็น) มันก็เข้าประเด็นเรื่อง "การที่รู้อยู่แล้ว ..แล้วยังไงล่ะ?"
รู้ทั้งรู้ว่าการทำอย่างโน้นอย่างนี้มันเป็นการสิ้นเปลืองนะ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจปล่อยให้มัน
ผ่านๆไปคิดซะว่าเราคนเดียวทำไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้นมาหรอก หรือการเข้าใจวิธีประหยัด
พลังงานแบบผิดๆก็เ่ช่นเดียวกัน แคมเปญรณรงค์หลายๆอันมักจะเกิดปัญหาที่ว่านี้เสมอ
คือผู้บริโภคไม่เกิดความรู้สึกที่จะทำตามหรือเข้าใจผิด อาจเป็นเพราะสื่อสารกับผู้บริโภค
ได้ไม่ดีพอ ก็เกิดความคิดที่ว่าน่าจะลองทำแคมเปญรณรงค์ที่สามารถกระตุ้นให้ผู้บริโภค
สนใจการประหยัดพลังงานได้จริงๆจังๆสักอัน อาจจะออกแนวกวนๆกัดผู้บริโภคสักหน่อย
เพราะคิดว่าแบบนั้นน่าจะทำให้จดจำได้ดีกว่า แนวช่วยโลก ที่เห็นๆกันอยู่ทั่วไป

ก็... จะน่าสนใจมั๊ยเดี๋ยวในชั้นเรียนก็ลองว่ากันอีกที

To be Continued...

2008-02-04T06:12:00.000-08:00

เชื่อว่าหลายๆคนคงมีงานอดิเรกคล้ายๆผม คือ ถ่ายรูปท้องฟ้า
ปกติผมจะชอบแหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่แล้วแต่ไม่มีกล้องถ่าย
ไหนๆยืมกล้องจากเพื่อนมาแล้วก็ถือโอกาสถ่ายซะเลย
ส่วนตัวคิดว่าท้องฟ้านับว่าเป็นงานศิลปะธรรมชาติที่สวยงามมากอย่างนึง
โดยเฉพาะท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวที่ก่อตัวเป็นก้อนอย่างสวยงาม
(ในรูปยังไม่ค่อยเป็นก้อนดีนัก) มันเป็นงานศิลปะที่เกิดขึ้นครั้งเดียว
เมื่อผ่านไปแล้วไม่สามารถสร้างขึ้นมาให้เหมือนเดิมได้
แต่มันก็ทำให้ไม่รู้สึกเบื่อที่จะแหงนหน้ามองท้องฟ้าในแต่ละวัน

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับงานที่ทำอยู่ตอนนี้ล่ะ?

ก็ไม่เกี่ยวน่ะเซ่~

งานจะออกมาเข้าท่ามั๊ยพรุ่งนี้ได้รู้กัน

นานเพียงใดแล้วที่คุณไม่ได้เงยมองหน้าแหงนดูฟ้าว่ามันสวยงดงามแค่ไหน?

อา~ดูนั่นสิแสงส่องชี้ทางสว่างมาจากหลังก้อนเมฆ

MaMi-cro

2008-01-19T23:43:00.000-08:00

นานแล้วหลังจากที่ไม่ได้อัพบล็อกวันนี้ก็เอาสักหน่อย

หลังจากสิ้นสุดการเดินทางในโปรเจคที่แล้วไป
พวกเราก็เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่กัน
โดยหวังว่าครั้งนี้เราจะได้ผลสำเร็จกลับมากับเราด้วย

เมื่อสองวันก่อนหลังจากที่ได้รับคีย์เวิร์ดมาสองคำ
คือ "macro" และ "micro" ก็ได้มานั่งคุยกันว่า
ไอ้สองคำนี้มันคืออะไร มีความหมายว่าอย่างไร
เบื้องต้นก็ได้รู้ว่ามันหมายถึง "ขนาดใหญ่" และ "เล็กมาก"
ก็สงสัยว่ามันต่างจาก Big และ small หรือ large และ tiny ยังไง
คุยกันอยู่แปบเดียวก็เข้าใจทันทีว่ามันค่อนข้างจะต่างกันมาก

คุยไปคุยมาก็ได้ความว่าประเด็นและนัยสำคัญของสองคำนี้
ค่อนข้างกว้า่งมากๆมันแล้วแต่ว่าใครจะมองตรงไหน
แต่สิ่งนึงที่สำคัญคือ พวกเราคิดว่าสองคำนี้ไม่สามารถแยกออกจากกันได้
หมายถึงหากพูดถึงคำหนึ่ง ก็จะมีความเกี่ยวข้องกับอีกคำหนึ่งอย่างเลี่ยงไม่ได้
มันต้องไปพร้อมกันเหมือนรางรถไฟ

นั่นก็เป็นบางสิ่งที่ได้จากการไปคุยกันมาครั้งนึง
ถึงเวลาที่แต่ละคนจะกลับไปอยู่กับ micromacro ของตัวเอง
ก็อาจจะมานั่งคุยกันอีกทีในคืนวันจันทร์เผื่อจะได้อะไรมากขึ้นอีก

HAPPY NEW YEAR 2008

2007-12-31T21:51:00.000-08:00

misc : Giant

2007-12-31T07:08:00.000-08:00

วันก่อนไปเห็นรูปยักษ์ของญี่ปุ่นมาก็คิดได้ว่า
"เออยักษ์ของแต่ละประเทศนี่มันไม่เหมือนกันเนอะ"
ยักษ์ของทางบ้านเรานี่ค่อนข้างจะออกแนวน่ากลัว
ตามความเชื่อของคนโบราณ ยักษ์มีเขี้ยวยาวน่ากลัว
จับคนกินเป็นอาหาร แต่จริงๆแล้วต้นกำเนิดของยักษ์นั้น
ไม่แน่ชัด แต่ยักษ์ไทยนั้นปรากฎอยู่ในคัมภีร์ทั้งที่เป็นพุทธ
และพราหมณ์ ได้พรรณนาให้ทราบว่า ยักษ์นั้นเป็นพวก
อมนุษย์ คือไม่ใช่ทั้งมนุษย์และเทวดา ซึ่งทำให้ถูกมองว่า
น่ากลัวและดุร้าย ซึ่งจริงๆแล้วยักษ์นั้นมีทั้งยักษ์ดีและยักษ์ที่ดุร้าย

เดิมประติมากรรมรูปยักษ์นั้นได้ปรากฏมานานแล้ว แต่สันนิษฐานว่าเพิ่งจะมาแพร่หลายเด่นชัดเป็นศิลปะอยู่ตาม
วัดวาอารามในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ ทั้งนี้อาจจะด้วยอิทธิพล
ของพระราชนิพนธ์เรื่อง รามเกียรติ์ และภาพจิตรกรรมฝาผนัง
ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เป็นส่วนให้เกิดจินตนาการในการ
สร้างศิลปกรรมขึ้นมา

การที่ยักษ์ถือกระบองเฝ้าประตูนั้น กล่าวกันว่า ยักษ์จะทำหน้าที่่
ช่วยปกป้องรักษา ขับไล่ภูติผี ความชั่วร้ายต่างๆ และปกป้อง
พระพุทธศาสนา

ทีนี้ก็มาดูยักษ์ของประเทศอื่นดูบ้าง อันนี้เป็นยักษ์ของญี่ปุ่นซึ่ง
อยู่ทางเอเชียเหมือนกัน คาดว่าเพราะวัฒนธรรมคล้ายๆกันยักษ์
ในจินตนาการของคนญี่ปุ่นจึงออกมาดูแล้วดุร้ายเหมือนกันแต่
ดูแล้วรู้สึกมีความดุร้ายน่ากลัวกว่าของไทยที่ดูน่ากลัวเฉพาะเขี้ยว
แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมยักษ์ต้องคู่กับกระบอง(จริงๆแล้ว
ยักษ์ที่ถืออย่างอื่นก็มี ซึ่งพวกนี้ดูแล้วจะออกแนวๆเ้ทพมากกว่า)

ก็อย่างที่ว่า ดูแล้วบางทียักษ์ก็ดูเหมือนพวกเทพคงเพราะขนาดที่
ใหญ่โตทำให้ดูยิ่งใหญ่ ทรงอำนาจ เหมือนพวกยักษ์ของทาง
ชาติตะวันตกที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ธรรมดาแต่มีขนาดที่ใหญ่โต
กว่ามากซึ่งยักษ์ของทางตะวันตกนั้นจะดูแล้วไม่ดุร้ายแต่เป็นเหมือน
เทพผู้ปกครองมากกว่า และมีชื่อเรียกต่างๆเช่น TitanหรือOrion
รวมไปถึงเหล่าเทพในนิยายกรีกต่างๆ

Lesson VI : It's about "Definition"

2007-12-20T02:07:00.000-08:00

ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รายงานความคืบหน้ามานานมากแล้ว
ครั้งที่แล้วดันลืมว่าวันจันทร์ต้องไปเพชรบุรีกับคณะ
เลยกลับมาอัพเดทบล็อคไม่ทันแล้วก็ลืมอัพไปเลย :P

ครั้งนี้ก็จะมารายงานความคืบหน้าของโปรเจค
จากที่ลองคิดวิธีสร้างโครงสร้างร่วมของงานหลายๆงาน
ไม่ว่าจะลองสร้างcompositionโดนการกำหนดระยะห่าง
ของวัตถุแต่ละชิ้นไว้ตายตัว หรือ ทำรูปถ่ายหรือIllust
โดยให้แต่ละภาพมีจุดร่วมเช่น ทุกคนในภาพใส่เสื้อมีกระดุม
เหมือนกันหมด หรือ ทุกภาพต้องมีนาฬิกา แต่ดูเหมือนว่า
มันจะหาสาระไม่ค่อยได้ยังไงไม่รู้ คล้ายว่าจะบังคับคนดู
เกินไปอะไรแบบนั้น เลยคิดขึ้นมาว่าต้องตัดสินใจว่าจะ
"ซ่อน" โครงสร้างหรือ เปิดเผยให้ผู้ชมเห็น

ก็เลยลองไปหาอะไรๆในห้องสมุดดูเพิ่มเติม
ก็ไปเจอพวกหนังสือออกแบบที่ชื่อว่า
The International Design Yearbook ของปีต่างๆ
ซึ่งรวบรวมงานออกแบบของดีไซเนอร์หลายๆคนของ
แต่ละปีไว้ พอเอามาลองเปิดดูก็เห็นงานออกแบบพวก
เก้าอี้ โต๊ะ เครื่องเรือนต่างๆ ที่ดูแปลกๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า
เออ ถ้าพูดถึงโครงสร้างลองกลับไปดูพวกงาน3มิติ

เหมือนตัวอย่างที่เคยบอกไปว่า หมากรุก ตัวคิงหมายถึง
หมากที่เดินได้8ทิศ แต่ไม่ได้หมายถึงตัวหมากที่มีรูปลักษณ์
ทรงสูงมีกางเขนบนยอด ก็ลองมาคิดว่า เก้าอี้ มันคือสิ่งที่
นั่งได้โดยไม่ล้ม แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องมี 4 ขา
หรือนาฬิกาก็คือสิ่งที่ใช้บอกเวลา แต่ไม่จำเป็นต้องมีเข็ม
สำหรับบอกเวลาหรือตัวเลข

ทีนี้ก็เลยลองมาเขียนๆดู

พยายามยังไงมันก็ยังดูธรรมดาๆไม่มีอะไรน่าสนใจ
ที่คิดไว้ก็คือ อยากได้งานที่มันดูแล้วรู้ว่าเป็นอะไร
(เพราะข้อกำหนดที่ถูกกำหนดไว้ว่าสิ่งนี้เป็นอะไร
เช่น คุณสมบัติว่านั่งได้ วิ่งได้ จึงทำให้จำได้ว่า
สิ่งนี้มันใช้งานอย่างนี้นะ) แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่ได้้
กำหนดตายตัวว่า เก้าอี้้ต้องมีขา หรืออื่นๆ ก็พยายาม
สร้างสิ่งที่ดูไม่เหมือนต้นแบบของมันแต่ก็ยังเป็นสิ่งนั้นอยู่

ซึ่งคิดไปคิดมามันก็คล้ายๆกับคำว่า"นิยาม"ของสิ่งหนึ่งๆ

misc : Environmental Graphic

2007-12-03T02:48:00.000-08:00

วันนี้ไปห้องสมุดแล้วไปยืนเปิดๆหนังสือบนชั้นดูเผื่อจะเจอ
อะไรมาใช้ทำงาน แล้วก็ไปเจอทฤษฎีที่น่าสนใจในหนังสือ

โดยไปเจอทฤษฎีเกี่ยวกับการมองของมนุษย์ซึ่งนำ
มาใช้กับการออกแบบกราฟฟิกเช่น
ว่าด้วยขนาดของมนุษย์
ตามปกติถ้าวัตถุมีขนาดเท่ากับตัวคน วัตถุนั้นจะไม่มี
ความน่าสนใจเป็นพิเศษ กลับกันถ้าหากวัตถุมีขนาด
ใหญ่ หรือ เล็ก กว่าตัวคน จะทำให้วัตถุนั้นดูน่าสนใจ
ขึ้นมา วัตถุที่เล็กกว่าตัวคนจะถูกอิทธิพลจากขนาด
ของตัวคนและทำให้เกิดความรู้สึกส่วนบุคคล วัตถุที่
มีขนาดเล็กมากๆนั้นจะดูมีค่าเหมือนอัญมณีเป็นต้น
ส่วนวัตถุที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวคนนั้นจะมีอิทธิพลต่อ
ขนาดของตัวคนทำให้รู้สึกถึงความโอ่อ่า ดูยิ่งใหญ่
เช่น เทวรูปหรืออนุสาวรีย์
สิ่งที่ใช้สำหรับสื่อสารกับคนๆเดียว(เช่นป้ายบอกราย
ละเอียดของงานศิลปะ)มักมีขนาดที่เล็กกว่าสิ่งที่ใช้
สำหรับสื่อสารกับคนหลายคน(เช่นป้ายรถประจำทาง)

มนุษย์นั้นมีระยะการมองเห็นเป็นรูปโคนกว้างประมาณ
15องศาไปข้างบนและล่าง(ตามทฤษฎี)ซึ่งสิ่งที่อยู่นอก
โคนหรืออยู่ในโคนแต่มีขนาดเล็กมากเมื่อเทียบกับพื้นที่
ในการมองจะถูกมองข้ามได้ง่าย แต่ถ้าวัตถุมีขนาดใหญ่
และอยู่ในพื้นที่การมองวัตถุนั้นจะมีประสิทธิภาพในการ
สื่อสารกับผู้รับสารได้ดีกว่า ทั้งนี้การมองหรืออ่านสิ่งที่อยู่
นอกองศาการมองปกตินั้นจะทำได้ไม่สะดวกยกเว้นว่า
สิ่งนั้นจะทำมุมพอดีกับทิศทางการมองของผู้รับสาร

การมองเห็นของเด็กใช้ทฤษฎีเดียวกันกับของผู้ใหญ่แต่
แตกต่างกันตรงที่ของเด็กนั้นต้องย่อขนาดลงมาให้เหมาะสม
กับขนาดของเด็กด้วย และเด็กจะมีความยืดหยุ่นของทิศทาง
การมองมากกว่าผู้ใหญ่ และเด็กมักจะสนใจสิ่งที่มีขนาดใหญ่
กว่าตัวเองเสมอ

ที่ว่ามาทั้งหมดนี้ก็น่าจะเป็นประโยชน์ในการออกแบบอะไร
หลายอย่างเพราะมันเป็นพื้นฐานทั่วไปที่เราอาจมองข้ามมันไป

จริงๆควรมีรูปประกอบด้วยแต่เนื่องจากไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้
เพราะตอนอ่านนั่งจดลงสมุดมารูปเลยทุเรศไปหน่อย
ไว้จะมาลงรูปให้ใหม่ทีหลังแล้วกันครับ

Lesson V : Structure

2007-12-03T02:10:00.000-08:00

คราวที่แล้วก็มั่วไปเรื่องวัสดุที่จะเอามาใช้ทำโปรเจค
สัปดาห์นี้ตัดสินใจได้สักที สำหรับหัวข้อที่จะนำมาพัฒนา
เป็นโปรเจคคือ "Structure" หรือ "โครงสร้าง"
โดยได้หัวข้อมาจากงานแบบโครงสร้างของConstructivism

อันคำว่า "โครงสร้าง" นั้นมีหลายประเภทอาจหมายถึง
องค์ประกอบหลักที่สําคัญ ซึ่งนำประกอบเข้ากันเป็นรูปร่าง
ถ้าอ้างอิงตามวิกิพีเดียโครงสร้างแบ่งได้หลักดังนี้คือ

Abstract Structure(โครงสร้างทางทฤษฎี, นามธรรม)
Algebraic Structure(โครงสร้างทางพีชคณิต)
Chemical Structure(โครงสร้างทางเคมี)
Literary Structure(โครงสร้างทางวรรณกรรม)
Musical Composition(องค์ประกอบทางดนตรี)
Social Structure(โครงสร้างทางสังคม)

สิ่งที่จะนำมาใช้เ็ป็นหัวข้อของโปรเจคคือ
Abstract Structure โดยโครงสร้างทางทฤษฎีก็คือ
รูปแบบที่ถูกกำหนดโดย กฎเกณฑ์, คุณสมบัติ และ
ความสัมพันธ์ซึ่งถูกกำหนดไว้ แต่ยังมีอิสระในตัวมัน
และสามารถจดจำได้โดยประสบการณ์(เข้าใจว่าแบบนี้)
ถ้าจะให้อธิบายเป็นคำพูดคงลำบากเพราะผมก็ไม่แน่ใจ
ว่าจะอธิบายอย่างไรดีเอาเป็นว่าจะยกตัวอย่างให้อ่านดู
เผื่อจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง ตัวอย่างของAbstract Structure
ที่มีให้เห็น เช่น "หมากรุก" โดยหมากรุกนั้นมีทั้งข้อกำหนด
และอิสระในตัวมันเช่น ตัวKingของหมากรุกฝรั่ง ถูกกำหนดไว
้ว่า "หมากที่สามารถเดินได้1ช่องในทิศทางไหนก็ได้ โดยช่อง
นั้นไม่สามารถถูกรุกรานโดยหมากของอีกฝ่ายในตาเดินต่อไป"
แต่Kingไม่ได้ถูกกำหนดว่าต้องเป็น "หมากที่มีรูปร่างสูงและ
ตรงยอดประดับด้วยกางเขน" เพราะตัวKingนั้นอาจสามารถแทน
ได้ด้วยสิ่งอื่นเช่น ชิ้นส่วนตัวK หรือ ฟิกเกอร์ตัวละครอื่นๆ
เมื่อหมากรุกเป็นAbstract Structureก็เป็นได้ที่สามารถเล่น
หมากรุกในใจได้เนื่องจากสามารถจดจำได้โดยประสบการณ์
(ถึงทางปฎิบัติจะเป็นไปได้ยากก็ตาม)ทั้งนี้ หมากฮอส หรือ
หมากล้อม ก็ถือเป็นAbstract Structure เช่นเดียวกัน
แต่กีฬาส่วนใหญ่ไม่ถือเป็นAbstract Structureเพราะถึงแม้
ว่ากีฬาจะมีกฎก็ตามแต่ไม่ได้ถูกกำหนดตายตัวอาจเปลี่ยน
แปลงไปตามสภาพร่างกายของผู้เล่น, อุปกรณ์ และสภาพแวดล้อม

ตัวอย่างอื่นๆของAbstract Structureก็เช่น ภาษาที่เป็นทางการ
เพราะมีรูปแบบของไวยกรณ์, ศัพท์ ที่ชัดเจน แต่ภาษาปากไม่ใช่
เพราะสามารถไหลไปตามผู้พูดได้

เมื่อนำมาสรุปอีกครั้งก็คือ สิ่งที่มีข้อกำหนดตายตัว ทำให้สามารถ
จดจำได้ เมื่อเข้าใจว่าเป็นแบบนี้ก็สามารถโยงไปหาสิ่งรอบๆตัวได้
และนำมาวิเคราะห์ดูว่ามันใช่รึเปล่า เช่น ป้ายต่างๆนี่น่าจะถือว่าเป็น
Abstract Structureได้เพราะ สัญลักษณ์มันก็มีรูปแบบในการสื่อ
ความหมายของมันอยู่เช่นป้ายห้องน้ำ มันก็บอกอยู่แล้วว่าต้องเป็น
ชาย-หญิง แต่รูปที่ใช้อาจไม่ใช่หัวกลมและลำตัวรูปเรขาคณิตเสมอไป

ก็ต้องลองมานั่งคิดดูว่าอะไรที่มันตายตัวแต่ไหลได้
แล้วนำมาโยงเป็นโปรเจคที่จะทำต่อไป

misc : Thai Ad vs Foreign Ad

2007-12-02T19:56:00.000-08:00

หลังจากผ่านปีสามมาหนึ่งภาคการศึกษาก็ได้รู้จักกับสื่อโฆษณาของต่างชาติมากขึ้น

เห็นแล้วก็ตกใจกับความคิดและไอเดียของชาวต่างชาติ

มาถึงภาคการศึกษานี้ก็ต้องเรียนสร้างสื่อโฆษณาเองบ้างเลยไปดูๆเวปที่เกี่ยวกับAd

ของต่างประเทศ ดูไปดูมาพอมาเทียบกับของไทยแล้วช่างน่าสลด

ปัจจุบันต้องยอมรับว่าAdของไทยส่วนมาก(มากๆ)ยังใช้การนำดารานักแสดงมา

เป็นตัวโปรโมทสินค้ามากกว่าที่จะใช้ไอเดียหัวคิดในการแสดงคุณลักษณะของสินค้า

โดยไม่ใช่ทางตรง เช่น โอโม่ขาวหมดจด อะไรทำนองนี้

ถ้านำมาเทียบกับศาสตร์ทางศิลปะอย่างอื่น เช่นพวก สถาปัตยกรรม ประติมากรรม และ

จิตรกรรม ไทยได้รับเอาอิทธิพลของต่างชาติเข้ามาและปรับปรุงให้ของตัวเองดีขึ้น

แล้วเพราะอะไรถึงไม่เอาAdของต่างชาติมาดูแล้วเอาไปพัฒนาไอเดียบ้าง?

บางคนอาจจะคิดว่าดูเหมือนไปลอกของต่างชาติมา แล้วไงล่ะ? ถ้าไม่ยอมเปลี่ยนมุมมอง

ดูบ้างแล้วเมื่อไรมันจะพัฒนาสักที นักออกแบบบางท่านก็มีไอเดียดีๆเยอะแต่ไม่รู้ทำไม

ถึงไม่ค่อยเห็นAdไทยดีๆออกมาให้เห็น

ตัวอย่างAdดีๆของไทยก็ยังมีนะ เช่น Coke ที่นำเอาขวดโค้กมาเรียงในแบบต่างๆสื่อถึง

สิ่งที่กำลังพูดได้ดี ยอมรับว่าคนทำหัวคิดดีจริง น่าจะเคยดูกันแล้วล่ะ แต่เผื่อใครนึกไม่ออกก็

ลองไปดูแล้วกันนะhttp://www.adintrend.com/show_ad.php?id=2004

Lesson IV : Issue to Project

2007-11-26T02:05:00.000-08:00

เอ่อ...อ่า...จะว่ายังไงดี
สำหรับสัปดาห์ที่ผ่านมาประเด็นที่นำไปพูดในชั้นรู้สึกจะลอยไปไกล
เกินไปหน่อย กะว่าจะเอาวิธีคิดและปฎิบัติของดีไซเนอร์สมัยนั้น
มาใช้ในงานไปๆมาๆกลายเป็นอะไรไปก็ไม่รู้
คิดไว้เยอะนะแต่พอออกไปพูดเรียงลำดับไม่ค่อยจะถูกเป็นแบบนี้ทุกที

ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเอาอะไรมาดี ปกติก็เป็นแบบนี้แหละ
ชอบเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา คราวที่แล้วตอนออกไปบรรยายหน้าชั้น
ก็มีรุ่นพี่ในกลุ่มเดียวกันเสนอความเห็นของเค้าออกมายาวเลย
ฟังไม่ค่อยจะทันเหมือนกันแต่สะกิดเรื่องการใช้วัสดุ
อืม..มันก็ตรงจุดเรื่องconstructกับphotomontageเหมือนกันนะ
แต่เราดันไปเก็บเศษเล็กเศษน้อยของกลุ่มอื่นมารวมๆ

พอพูดถึงเรื่องวัสดุก็นึกขึ้นว่าตอนที่พวกconstructมันเริ่มสร้างงาน
โดยคิดใช้วัสดุใหม่ๆมาสร้างงานศิลปะ ทำไมถึงไปเลือกเหล็กและไม้
ส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเพราะมันเป็นวัสดุจากอุตสาหกรรมแถมมัน
ค่อนข้างแข็งแรงสามารถรับน้ำหนักของตัวงานได้มากกว่าวัสดุอื่นๆ
แล้วทำไมถึงไม่คิดจะเอากระดาษหรือผ้าที่ใช้วาดๆกันอยู่มาทำงาน
บ้างล่ะ? นึกถึงสมัยนี้ก็เช่นงานประติมากรรมกระดาษหรือเรียกอีกอย่าง
ว่าPapercraft งานแบบนี้เริ่มทำกันมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เริ่มแรกก็พับ
เป็นรูปง่ายๆเช่น เรือ เครื่องบิน นก

ภายหลังก็เริ่มเห็นทำเป็นรูปร่างที่ซับซ้อนมากขึ้น แต่ส่วนตัวแล้ว
ผมไม่ชอบงานกระดาษที่ต้องขยำๆให้เป็นรูปร่างมันดูเหมือนปั้น
มากกว่าพับ จนสุดท้ายกลายเป็นงานแบบที่ใช้พิมพ์ภาพออกมา
แล้วนำมาตัดพับตามแบบ

งานแบบนี้อาจจะดูง่ายแต่จริงๆแล้วก็ต้องใช้ทักษะและความละเอียด
ในการพับอยู่พอสมควร(จากที่เคยลองทำมา) เมื่อกลายเป็นงานแบบนี้
ก็สามารถผลิตออกมาเป็นจำนวนมากได้่ ยิ่งทำออกมาก็ยิ่งมีความละเอียด
ขึ้นเรื่อยๆ งานก็ต้องการความชำนาญมากขึ้นด้วย

ทีนี้พอมาดูงานพวกนี้มันเป็นเหลี่ยมๆก็นึกไปถึงโครงสร้างของ
งาน3มิติของพวกโปรแกรมในคอมพิวเตอร์มันถือเป็นงานโครงสร้าง
ได้รึเปล่าหว่า? (= = ;)

ทีนี้ไอ้งานโครง3มิติในโปรแกรมพวกนี้ส่วนมากมันจะเอา
ไปทำงานCGที่เคลื่อนไหวได้ แต่กระดาษมันจะเคลื่อนไหว
ได้ยังไงล่ะ? มีหวังยับยู่ยี่แหงๆ ถ้าเราใส่ข้อต่อให้มันจะกลาย
เป็นว่าไม่ใช่งานPapercraftไปรึเปล่า?มันน่าจะมีวิธีทำให้มัน
ขยับได้โดยใช้เฉพาะกระดาษอย่างเดียว...

สรุปเหมือนว่ายังคิดอะไรไม่ค่อยออก อาจจะเคยชินกับการ
ถูกตั้งโจทย์มาเยอะไปพอไม่มีโจทย์ให้เลยคิดอะไรไม่ค่อยออก
ได้แต่คิดเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมายยังไงไม่รู้ (- -" )

misc : Throne Hall

2007-11-25T19:20:00.000-08:00

วันจันทร์ที่แล้วได้ออกไปศึกษาศิลปะนอกสถานที่
โดยสถานที่ที่ไปมาคือพระที่นั่งอัมพรสถาน ภายในมีพระที่นั่งอื่นๆมากมาย
แต่ที่ประทับใจที่สุดคือ พระที่นั่งอนันตสมาคม
ครั้งแรกที่เห็นก็ไม่ได้ถูกใจอะไรมากมาย เห็นแล้วก็นึกถึงทำเนียบขาวของสหรัฐ

แต่พอได้เข้าไปข้างในเท่านั้นล่ะ ไอ้ภาพจินตนาการตอนเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์
วิ่งเข้ามาในหัวทันทีเหมือนตอนที่อ่านแฮรี่พอตเตอร์(คำเตือน:ไม่เคยอ่าน)หรือ
ลอร์ด ออฟ เดอะ ริง แล้วไปดูหนังยังไงยังงั้น

ข้างในสวยงามมากๆ ผมไม่เคยรู้สึกประทับใจกับสถาปัตยกรรมไหนๆมาก่อน
ไม่ว่าจะไปวัดมากี่แห่งก็ไม่เคยรู้สึกชอบใจกับความงามของมันเลย มีที่นี่ที่แรก
ที่ทำให้ผมรู้สึกยังงั้นได้ รู้สึกเหมือนขาดทุนที่อยู่กรุงเทพมาสามปีแต่ไม่เคยได้
มาดูอะไรที่สวยงามแบบนี้ ตึกทั้งหลังสร้างตามแบบตะวันตกในสมัยศิลปะ
เรอเนสซองค์ ประดับด้วยเสาและรูปนูนทั้งภายในและภายนอก แต่ข้างในตกแต่ง
ด้วยรูปวาดแบบศิลปะไทยที่นำเทคนิกการวาดแบบมีมิติลวงของเรอเนสซองค์มาใช้
ใช้การก่อโครงแบบวงโค้งมารับน้ำหนักของโดม

ตอนเรียนประวัติศาสตร์ศิลปะก็ดูภาพตามหนังสือแล้วจินตนาการเอา
แต่พอได้มาเห็นของจริงมันช่างดูน่าตื่นตาเหลือเกิน
นี่ถ้าได้ไปดูมหาวิหารซานปิเอโตรของกรุงวาติกัน
ที่มีลักษณะคล้ายกันนี่คงจะสวยงามมากๆ

ก็ได้แต่หวังว่าสักวันจะได้ไปเยี่ยมชมเมืองนอกกะเค้าบ้าง ตอนนี้ก็ชมนอกเมืองไปพลางๆก่อน

Lesson III : Issue

2007-11-18T18:02:00.000-08:00

สองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ได้คุยเรื่องของConstructivismไปมากพอสมควรแล้ว
ต่อจากนี้ก็จะหยิบยกประเด็นมาสักจุดเพื่อนำไปวิเคราะห์ต่อ
จากที่ได้ฟังเพื่อนๆกลุ่มอื่นพูดคุยนำเสนอหัวข้อของกลุ่มตัวเองมาสองอาทิตย์
เมื่อนำมารวมกับหัวข้อของPhotomontage&Constructivism
พบว่าเหมือนมันจะมีบางอย่างเชื่อมกัน เช่น
การตัดทอนสิ่งไม่จำเป็นออก(Bauhaus)
เรียบง่ายแต่มีไอเดีย(Push-Pin)
กฏแห่งความเรียบง่าย(John Maeda)
หรือ
ไม่อิงกฎเกณฑ์ไม่ใช้ทฤษฎี(PostModern)
ทำงานแหวกกฎเดิมๆ(Swiss)

และอีกหลายข้อที่มีส่วนคล้ายกัน
เมื่อนำมาคิดดูแล้วประเด็นพวกนี้มันเป็นสิ่งที่ทำให้
ศิลปะเติบโตมาตั้งแต่อดีตและเดินหน้าต่อไปในอนาคต
ถ้าเมื่อก่อนพวกเรายังปั้นดินวาดสีน้ำมันอยู่อย่างเดียว
ตอนนี้คงไม่มีศิลปะแนวใหม่ๆหรือโปรแกรมทางงานศิลปะ
ต่างๆออกมาให้เราได้เห็นได้ใช้กัน

ส่วนประเด็นที่ผมหยิบออกมานั้น คิดว่าจะเป็นเรื่อง
การนำไปใช้งานได้จริง(functional)
ซึ่งผมคิดว่างานศิลปะถ้าหากนำไปใช้งานไม่ได้
มันก็คือการที่ไม่สามารถนำไปต่อยอด พัฒนาต่อไปได้

misc : OLAY Ad

2007-11-12T02:13:00.000-08:00

วันเสาร์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปดูงานของADCที่ห้องศิลป์ของมหาวิทยาลัย
เดินๆดูก็มีงานที่น่าสนใจ แต่ที่ดูไม่ค่อยเข้าใจก็มี แต่อันที่ชอบที่สุดคืออันนี้ครับ
(เผอิญว่าไม่ได้เอากล้องไปเลยไม่ได้ถ่ายภาพมา เลยทำรูปขึ้นมาเอง)
เป็นAdของOLAY Total Effectที่มีgimmickโดยไม่ได้แสดงสรรพคุณของตัวสินค้า
โดยตรงและไม่เน้นBrand แต่ใช้คำพูดที่ชวนให้ผู้อ่านคิดถึงสรรพคุณของตัวสินค้า
เช่น"Seriously, I'm 47 years old." ผมคิดว่าคนฟังคงคิดว่าผู้พูดยังสาวอยู่ แต่จริงๆ
อายุ47แล้ว แสดงว่าOLAYสามารถโกงอายุให้ผู้ใช้ได้ หรือ"Wait a second, I've my
ID here somewhere"ดูแล้วเป็นเหตุการณ์บริเวณทางตรวจผู้โดยสารหรือที่ไหนสักแห่ง
ที่ต้องตรวจสอบรูปบนบัตรให้ตรงกับหน้า ซึ่งกรณีนี้ผู้ตรวจคงไม่เชื่อว่าเป็นคนๆเดียวกับ
ในรูปอาจเพราะผิวที่ขาวดูดีมีชีวิตชีวากว่าในรูปเพราะใช้OLAYทำให้ต้องเอาID card
มาพิสูจน์
ลูกเล่นอีกอย่างคือการเอาตัวสินค้าที่มีลักษณะคล้ายกันมาแทนที่เครื่องหมาย( " )

Lesson III : Why Photomontage?

2007-11-11T20:59:00.000-08:00

อาทิตย์นี้จะพูดต่อจากของอาทิตย์ที่แล้วคือPhotomontage and Constructivists
ครั้งที่แล้วก็น่าจะทราบกันไปแล้วว่าConstructivismเป็นกลุ่มที่สร้างงานแบบโครงสร้างโดยนำเอาไมและเหล็กมาประกอบเป็นชิ้นงาน แล้วทำไมกลุ่มที่ทำงานสามมิติที่เหมือนการก่อสร้างแบบนี้ถึงกลายไปเป้นผู้สร้างสรรค์ผลงานภาพถ่ายที่เป็นสองมิติได้? ครั้งนี้เราจะมาศึกษาเรื่องนี้กัน

ก่อนอื่นต้องย้อนกลับไปมองถึงจุดมุ่งหมายของกลุ่มConstructivismก่อน
จากที่ศึกษามาได้ความว่ากลุ่มนี้ตั้งเป้าที่จะไปมีบทบาทในวงการอุตสาหกรรม เช่น การออกแบบเครื่องเรือน ซึ่งกลุ่มConstructivismได้ออกแบบงานไว้มากมาย แต่มีแค่ส่วนน้อยที่สำเร็จออกมาเป็นชิ้นงานที่สมบูรณ์

เพราะอะไร?

คำตอบก็คือ ขาดแคลนวัตถุดิบที่จะนำมาสร้างงานนั่นเอง เพราะวัสดุที่พวกเขานำมาใช้นั้นได้รับมาจากกิจกรรมต่างๆของพวกโซเวียต เมื่อมีขาดแคลนวัสดุและเครื่องไม้เครื่องมือ ขอบเขตของการทำงานก็โดนจำกัดอยู่ในพื้นที่จำกัดเช่นใน สตูดิโอ ทำให้โอกาสในการได้รับประสบการณ์และข้อคิดเห็นต่างๆในผลงานน้อยลง

มีศิลปินเพียงไม่กี่คนในกลุ่มนี้ที่สามารถเข้าไปมีบทบาทในงานผลิตของวงการอุตสาหกรรมแต่อย่างไรก็ตามงานออกแบบที่พวกเขาสร้างออกมานั้นแทนที่จะเป็นที่ยอมรับในสังคมทั่วไปกลับไปมีบทบาทอยู่ในเฉพาะโรงละครเท่านั้นทั้ง อุปกรณ์ประกอบฉาก เสื้อผ้า
เมื่อล้มเหลวในเป้าหมายหลักคือการแสดงบทบาททางอุตสาหกรรมการผลิตกลุ่มConstructivismก็ได้ลดมุมมองลงมาพิจารณาถึงงานออกแบบสองมิติเช่นTypography, Graphic Design ซึ่งนำไปสู่การสร้างสรรค์งานPhotomontage

Lesson II: Photomontage and Russian Constructivists

2007-11-06T10:24:00.000-08:00

แปลเป็นไทยก็คือ ศิลปะภาพตัดต่อด้วยรูปถ่าย และ กลุ่มศิลปินconstructivists

สืบเนื่องจากสัปดาห์ที่แล้วอาจารย์ได้ให้แบ่งกลุ่มกลุ่มละสามคนและกำหนดหัวข้อให้กลุ่มละหนึ่งหัวข้อแล้วให้ไปศึกษาหัวข้อนั้นมา ซึ่งกลุ่มพวกเราก็ได้หัวข้อที่ว่ามาข้างต้นเมื่อได้รับงานมาเรียบร้อยแล้ววันต่อมาพวกเราก็ไปห้องสมุดเพื่อหาข้อมูลกัน หนังสือที่เลือกมาคือ 'Photomontage A Step- by-Step Guide to BuildingPictures'-STEPHEN GOLDING, 'RUSSIAN CONSTRUCTIVISM'-CHISTINA LODDER ส่วนเล่มอื่นจำชื่อไม่ได้แล้วเพราะคืนไปแล้ว เพราะเป็นภาษาอังกฤษทั้งเล่มอ่านไปไม่กี่หน้าก็เล่นเอามึนก็เลยไปหาข้อมูลจากอินเตอร์เนตเพิ่มเติมเช่น wikipedia, google ซึ่งไม่ค่อยจะเจอเนื้อหาภาษาไทยเลยก็ต้องมาเปิดดิกแปลฉบับอังกฤษกัน(แปลกันตาย)

ก่อนอื่นก็ต้องพูดถึงConstructivismและConstructivistsก่อน Constructivismก็คือกลุ่มขบวนการทางศิลปะที่เกิดขึ้นในรัสเซียหลังสงครามโลกครั้งที่1 ที่สนใจในวิทยาการและเทคโนโลยี ยอมรับค่านิยมของผู้บริโภคและบทบาทความเคลื่อนไหวของระบบเศรษฐกิจวัสดุ มักนำเอาวัสดุที่ใช้ในระบบอุตสาหกรรมมาสร้างเป็นผลงานในเชิงนามธรรม ส่วนConstructivistsก็คือคำที่ใช้เรียกศิลปินในกลุ่มนี้ กลุ่มConstructivismนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่ปี1919เป็นต้นมา ซึ่งผู้ที่คิดคำนี้ขึ้นมาใช้คือ Naum Gabo และAntoine Pevsner โดยคำนิยามของConstructivismคือ การรวมกันระหว่างfaktura (คุณลักษณะทางสสารของวัตถุ)และ tektonika(การมีอยู่ของบริเวณว่าง) ซึ่งงานในช่วงแรกๆนั้นจะเป็นงาน3มิติ ภายหลังจึงขยายมาสุ่งาน2มิติ เช่นพวก โปสเตอร์ และ หนังสือ ซึ่งก็จะไปเกี่ยวข้องกับสิ่งที่จะพูดต่อไปก็คือ photomontageนั่นเองครับ

Photomontageก็คือ การสร้างรูปถ่ายโดยการตัดต่อบางส่วนของรูปถ่ายหลายๆรูปมาประกอบกันเป็นภาพใหม่ ซึ่งบางครั้งรูปจะถูกนำมาถ่ายใหม่อีกครั้ง งานที่ได้จึงมักจะไม่มีรอยต่อของภาพ ก็คล้ายๆกับโปรแกรมตัดต่อภาพหรือPhotoshopที่เราใช้ๆกันอยู่ในปัจจุบันนั่นเอง โดยศิลปินในกลุ่มConstructivismนั้นเป็นพวกแรกๆที่ริเริ่มการใช้เทคนิกนี้เช่นงาน 'Lenin and Electrification' ของ Gustav Klutsis งานของกลุ่มนี้จะแตกต่างจากของกลุ่มDadaismตรงที่งานของDadaนั้นจะแสดงถึงการทำลายมากกว่า

พูดเรื่องที่เป็นหัวข้อนำเสนอไปแล้วคราวนี้มาต่อนอกเรื่องบ้าง ตอนที่ศึกษาข้อมูลConstructivistsก็ไปเจองานที่น่าสนใจงานนึงคืองาน Black Square ของ Kazimir Malevich

บางคนสงสัยว่ามันยอดเยี่ยมตรงไหน งานนี้ความยอดเยี่ยมไม่ได้อยู่ที่ตัวภาพครับ แต่ความพิเศษของมันอยู่ที่ตำแหน่งการวางงานเพื่อเสนองานของKazimir ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจกันก่อนว่า บ้านของพวกนับถือศาสนาในรัสเซียนั้นตรงบริเวณมุมห้องติดระเบียงจะมีการวางรูปสลักของพระเยซูคริสต์อยู่ ซึ่งห้องที่จัดแสดงงานของKazimirนั้นก็เป็นห้องแบบที่ว่า และKazimirได้นำงานนี้ไปตั้งไว้ตรงมุมห้อง ขณะที่รูปสลักพระเยซูที่ถูกตรึงกางเขนอยู่นั้นได้ก้มหน้าลงเบื้องล่างทำให้ดูเหมือนพระองค์กำลังจ้องมองงานของKazimir อยู่ ให้ความรู้สึกเหมือนกับว่างานชิ้นนี้ยอดเยี่ยมขนาดพระเจ้ายังต้องเหลียวมองอะไรประมาณนั้น จากตัวอย่างนี้ทำให้เห็นว่าบางครั้งการถ่ายทอดความคิดผ่านผลงานก็ไม่จำเป็นต้องมีความหมายอะไรในผลงานมากนักมันขึ้นอยู่กับวิธีนำเสนอให้ผู้รับชมเกิดความคิดมากกว่า

สำหรับสัปดาห์นี้พอเพียงเท่านี้ก่อนแล้วกันเกิดมาเพิ่งจะเคยอัพblog
เอาไว้ค่อยๆศึกษาไปเรื่อย แล้วจะทำให้ดีขึ้นกว่านี้ครับ

Lesson I : Semester 2 !!

2007-11-01T19:33:00.000-07:00

ในที่สุดก็ขึ้นภาคการศึกษาที่สองของปีสามจนได้ครับ
อีกไม่นานก็จะได้ฝึกงานแล้ว แต่ตอนนี้มาเข้าเรื่องปัจจุบันก่อน

เมื่อเริ่มสัปดาห์แรกของภาคการศึกษาก็เป็นธรรมดาที่จะไม่ค่อยมีการเรียนการสอนมากนัก
ส่วนใหญ่จะเป็นการพูดคุยระหว่างอาจารย์และนักศึกษาเกี่ยวกับวิชาที่จะเรียนและตกลงเรื่อง
การเรียนการสอนครับ
ซึ่งในภาคการศึกษานี้อาจารย์สอนวิชาCommunicationDesignIVท่านได้เสนอให้นักศึกษา
ทุกคนในชั้นเรียนสร้างblogของตัวเองขึ้นมาเพื่อใช้ส่งงานและอัพเดทข้อมูลต่างๆที่น่าสนใจ
ที่นักศึกษาได้ไปพบเจอมาในช่วงภาคการศึกษานี้ ซึ่งก็คือBlogที่ทุกๆท่านกำลังอ่านกันอยู่นี่
แหละครับ(เพื่อนในชั้นคนไหนอ่านแล้ว addด้วยไม่addแช่งแ_่ม)

สัปดาห์แรกก็ยังไม่มีอะไรมากเอาไว้แค่นี้ก่อนละกันครับ(ง่วงว้อย)